Tarih Şuuru ve Tarih Kompleksimiz

“Tarih Şuuru", milletlerin hâfızasıdır. Hâfıza nasıl, fert olarak insanların en küçükleriyle ihtiyarlarında bulunmazsa, milletlerin de henüz çocuk sayılabilecek kadar genç yani "kurulmamış" olanlarıyla tükenmeye mahkum olacak kadar çürüyen, ihtiyarlarında bulunmaz.
         Bir bebek, annesinden çalınabilir. Kendisine süt ve yiyecek verildikçe bebek için bunun ehemmiyeti yoktur. Henüz millet haline gelmemiş bir topluluğun başına da yabancı ve düşman bir kuvvet geçebilir. Eski hayatı devam edip yiyecek buldukça o topluluk için de bunun değeri ve manası olamaz. Fakat yedi yaşına gelmiş bir çocuğu annesinden ayırmak kolay değildir. Kendisine daha iyi şartlar hazırlansa bile o çocuk, öz annesini arar. Onu geçici bir zaman için avundurmak belki kabildir. Hatta kendisine iyi oyuncaklar verildiği müddetçe bu çalınmış çocuk, asıl annesini hakikaten de unutmuş olabilir. Fakat annesini ilk gördüğü, bulduğu anda bütün oyuncakları ve nimetleri teperek annesine döneceği doğaldır.
         Milli mücadele zamanında okur yazar oranımızın yüzde on iki civarında olduğu söylenmektedir. Üniversite mezunlarımız parmakla gösterilecek kadar azdı. Elde kalan vatan parçasında ciddi bir otorite mevcut değildi; yani bölünmeye hazırdı. Dış tahrikler havsalaya sığmayacak düzeydeydi. İşte bu yıllarda İngilizler, Van’da Kürt beylerini topladılar. Onlara ayrı devlet kurmalarının lüzumunu anlattılar. İngilizleri dikkatle dinleyen Kürt beyleri, Ermeni devleti kurmak istediklerini hemen anladılar. Aynı senaryoyu Batı Anadolu’da da sahneye koymaya çalıştılar. Orada kurulmak istenen Çerkez devletine karşı en şiddetli tepki Çerkezlerden geldi. Gerek doğudaki, gerekse batıdaki insanımızda bulunan milli şuur, oynanan oyunun sezilmesine vesile oluyor, bağımsızlığımızın temelini teşkil ediyordu. Nasıl aile kökünü bulan bir kişi kendini belirli ve bağımsız bir kimliğe sahip hissederse, milletler de milli tarihlerinin eseri olarak, diğerlerinden ayrı, kendilerine has özellikleri bulunan bir varlık olduklarının şuuruna ererler. İnsanı fanilikten kurtaran, ebedilik hissini içinde uyandıran da budur. İşte buna tarih şuuru diyoruz. Tarih şuurundan yoksun kişiler ve toplumlar kendilerini ancak bir vasıta, bir alet, bir gölge, nasıl ortaya çıktığı bilinmeyen bir parça sanırlar. Bundan dolayı da kendi varlıklarının devamını, mutluluklarını başkalarında ararlar. Bir fert veya bir millet için bundan büyük felaket ne olabilir!

Demek ki tarih, sadece keşfolunan ve yalnızca seyredilen kuru olaylar resmigeçidi değil, aynı zamanda önümüze konulan bir hayattır. Bizi köksüzlükten kurtarıp ebediyete akıp giden ırmağa dönüştüren tarih şuurudur.

Bazı tarihi hadiseler güncelliğini koruyup tartışılsa da maalesef tarihimizi bir bütün olarak değerlendirip komplekslerimizden sıyrılarak şanlı tarihimizle barıştığımız söylenemez.Önyargılarla yetiştirilmiş bazı vatandaşlarımız Osmanlı tarihinde yaşanmış münferit bazı olumsuz hadiselere takılarak adeta ağaca bakıp ormanı göremiyorlar.

Osmanlı mirasını reddetmenin kendi içinde mantığı babadan oğula geçen saltanat yönetimi yerine halkın egemenliğine dayanan cumhuriyet rejiminin kurulması ve yeni sistemin halkın nazarında kabul bulması olduğu öne sürülse de 85.yılını kutladığımız cumhuriyetimiz halkımızın nazarında kendini ispatlayarak geldiğimiz noktada bu savı geçersiz kılmaktadır. Günümüz Türkiye’sinde padişahlık yönetimini istiyorum iddiasıyla ortaya çıkma cesaretini gösterecek şahıslar hakkında meczup değerlendirmesi yapılması kaçınılmaz görünmektedir.

Tarihimizi bir bütün olarak kabul etmeyi bizzat bize tarih kendisi ispat etmektedir. Biz bunu Osmanlı’dan kalan dış borçlar meselesinde Osmanlı borçlarını ödeyerek gördük, Ermeni meselesinde, “konu Osmanlı Devleti’ni ilgilendirir 1915’te henüz Türkiye Cumhuriyeti kurulmamıştı,” kolaycı yaklaşımıyla tecrübe ettik.